Człowieku, nie irytuj się!

człowieku nie irytuj się
Bez zbytniego ryzyka można powiedzieć, że tę grę zna każdy. Ale czy wszyscy znamy jej historię, albo co ważniejsze – zasady?

Na obszarze języka angielskiego gra ta znana jest przede wszystkim jako ludo (nazwę tę opatentowano w 1896 roku). Od 1918 roku na obszarze języka niemieckiego i w wielu innych krajach Europy gra znana jest głównie jako “Nie irytuj się” lub “Człowieku, nie irytuj się”, co jest dosłownym tłumaczeniem oryginalnego niemieckiego tytułu “Mensch ärgere Dich nicht”. Czasami chińczyk określa też się nazwą pachisi.

Stara hinduska gra planszowa pachisi jest znana i uprawiana w Indiach do dziś. Oparte na niej gry znane są szeroko w Azji, a także na terenie obydwu Ameryk (według historyków dotarły tam z Korei poprzez Syberię i Alaskę). Po podboju arabskim w VII wieku gra dotarła do Hiszpanii – znalazła się w Europie. Joseph Friedrich Schmidt upraszczając znacznie tę grę (na przełomie 1907 i 1908 roku) stworzył chińczyk znany nam we współczesnej postaci. Pomysłodawca założył w 1910 roku istniejącą do dziś znaną z gier i puzzli firmę wydawniczą Schmidt Spiele. Wtedy też gra została przedstawiona szerokiej publiczności. Począwszy od pierwszego wydania w 1914 roku, na całym świecie sprzedano ponad 70 milionów egzemplarzy, a jej zasady pozostają niezmienne. Co roku w Niemczech odbywają się mistrzostwa kraju, a 28.08.2010 roku odbyły się tam pierwsze mistrzostwa świata.

chińczyk człowieku nie irytuj sięDo gry potrzebna jest plansza, 16 pionków (cztery w kolorze żółtym, cztery w niebieskim, cztery w zielonym i cztery w czerwonym) oraz kostka do gry.

Na początek każdy z graczy wybiera sobie cztery pionki w jednym kolorze (czerwony, żółty, niebieski lub zielony) i ustawia je w swoim “schowku”, czyli kwadracie w kolorze, który wybrał.

Przebieg gry:

– gracze, w ustalonej wcześniej kolejności, rzucają kostką po trzy razy. Kiedy któryś z graczy wyrzuci kostką liczbę 6, wtedy ustawia jeden ze swoich czterech pionków na polu startowym (kropka w “kolorze gracza”) i rzuca jeszcze raz, a następnie przesuwa pionek o taką liczbę pól w kierunku wskazówek zegara, ile wyrzuci kostką.

– gracze przesuwają się o taką liczbę pól, jaką liczbę wyrzucą kostką.

– pionki przesuwają się jedynie na tych polach, które na ilustracji obok są oznaczone są kolorem białym (oprócz tego na samym środku).

– jeżeli któryś z graczy wyrzuci 6, ma prawo do jeszcze jednego rzutu (pozostali czekają kolejkę). Kiedy przykładowo ktoś wyrzuci 6, a potem 5, rusza się o 11 pól (6 + 5 = 11). Kiedy wyrzuci 6, a potem jeszcze raz 6, rzuca jeszcze raz itd. Gracz, po wyrzuceniu 6, może także wyprowadzić ze “schowka” kolejny pionek.

– jeśli podczas gry pionek jednego gracza stanie na polu zajmowanym przez drugiego, pionek stojący tutaj poprzednio zostaje zbity i wraca do swojego “schowka”.

– kiedy gracz obejdzie pionkiem całą planszę dookoła, wprowadza swój pionek do “domku” – czyli czterech pól oznaczonych własnym kolorem. Do “domku” jednego gracza nie mogą wjechać swoimi pionkami inni gracze.

– kiedy gracz wjechał swoim pionkiem do “domku”, a na planszy nie ma żadnych innych pionków, nie ma już żadnej możliwości ruchu, rzuca kostką trzy razy tak, jak na początku gry, aż nie wyrzuci 6.

– to samo gracz wykonuje, kiedy wszystkie pionki zostały zbite i nie ma żadnej możliwości ruchu.

Wygrywa ten gracz, który jako pierwszy wprowadzi wszystkie swoje pionki do “domku”. Jeśli grają trzy lub cztery osoby, to pozostali trzej (lub dwaj) gracze mogą toczyć dalej grę o 2. i 3. miejsce.

Aha, ta gra funkcjonuje u nas pod nazwą CHIŃCZYK:-)